پادشاه ايران زماني كه به سلطنت رسيد به اين فكر افتاد كه روابط بين ايران و يونان باستان را گسترش دهد و صلح را بين ايران و ساير ملت هاي بزرگ برقرار كند به همين دليل تصميم گرفت هيئتي را از ايران براي شركت در پنجاه و پنجمين المپياد يونان اعزام كند .

او به همين منظور گروهي از  زوبين داران برجسته ايراني را انتخاب كردتا زوبين بياندازند و نشان بدهند كه ايرانيان خواهان صلح هستند چون المپيادها كه هر چهار سال يك مرتبه در يونان در دامنه كوه اولمپ(كه خدايان يوناني طبق افسانه اي بالاي كوه زندگي مي كردند) تشكيل مي شد براي برقرار شدن صلح بود.

 قرار بود كه همسرش "امي تيس" شهبانوي  اسپرتمن ايران نيز كه از خود شاه تعليم سواركاري و تير اندازي ديده بود همراه اين گروه به يونان برود ولي متوجه شد كه باردار است و اين واقعه مانع از اين  گرديد كه شهبانوي ايران در المپياد 55 كه در سال پانصدوچهل و هشت قبل از ميلاد در يونان تشكيل گرديد شركت كند.

شركت دادن ورزشكاران ايران در المپياد يونان نشانه ي وسعت فكر و علو روح و صلح طلبي شاه ايران است.

هم زيستي مسالمت آميز را اولين مرتبه كوروش در جهان متداول كرد و به آن عمل نمود او تلاش مي كرد شرق و غرب در صلح و ارامش باشند.

هرودوت مي گويد:كوروش يك پادشاه نمونه بود و تا امروز دنيا پادشاهي چون او نديده است و تمام صفاتي كه بايد در يك پادشاه  وجود داشته باشد در او مجتمع بود.

كوروش بعد از اينكه پادشاه ايران شد مبادرت به ساختن اولين شهر نمونه كرد كه بعد شهرهاي ديگر ايران هم چنان در دوره سلطنت كوروش از روي آن شهر نمونه ساخته شد.

شهر نمونه ي مزبور كه اينك خرابه هايش نزديك قريه اي به اسم مشهد مرغاب در فارس است به اسم پازارگارد خوانده مي شد كه امروزه آن را پاسارگاد يا پازارگاد مي گويند.

خرابه هاي شهر پازارگاد امروزه دو كيلو متر و نيم طول و هفتصد متر و در بعضي نقاط هشتصد متر عرض دارد ;ولي اين خرابه ها بازمانده تمام شهر پازارگاد نيست بلكه فقط بازمانده كاخ سلطنتي مي باشدو شهر پازارگاد خيلي بيش از اين وسعت داشته است و تنها قسمت وسيع شهر به مناسبت اينكه با مصالح درجه يك و به خصوص سنگ ساخته نمي شد از بين رفته ;ولي خرابه هاي سلطنتي باقي مانده است.

از آن موقع تا روزي كه كوروش زنده بود چهل شهر را در ايران ساخت و اكثر شهرهاي بزرگ امروزي ايران از بناهاي كوروش است.

استرابون مي گويد:"وقتي ما وارد پاسارگاد (پازارگاد)  شديم, دويست سال از ساختمان آن شهر از طرف كوروش گذشته بود;معهذا عمارات شهر طوري استحكام داشت كه پنداري بيش از چند سال از ساختمان آنها نگذشته است" و روايتي است كه بعضي از ساختمان هاي پازارگاد تا پايان دوره ي ساسانيان باقي بود.